Γιατί είναι τόσο δύσκολο να μείνεις συνεπής στην άσκηση — και γιατί δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος «Από Δευτέρα ξεκινάω». Είναι ίσως μία από τις πιο συνηθισμένες υποσχέσεις που κάνουμε στον εαυτό μας όταν αποφασίζουμε να βάλουμε ξανά την άσκηση στη ζωή μας. Και συνήθως η αρχή είναι καλή. Έχουμε πρόγραμμα, έχουμε διάθεση, έχουμε αποφασίσει ποιες ημέρες θα προπονούμαστε και, για τις πρώτες εβδομάδες τουλάχιστον, όλα μοιάζουν να λειτουργούν. Μέχρι που έρχεται μια Τετάρτη που η δουλειά τελειώνει αργά. Χάνεται μία προπόνηση. Την Παρασκευή είμαστε κουρασμένοι και χάνεται άλλη μία. Μεσολαβεί το Σαββατοκύριακο και κάπως μια εβδομάδα που απλώς δεν πήγε σύμφωνα με το πρόγραμμα αρχίζει να μοιάζει σαν να χάλασε ολόκληρη η προσπάθεια. «Θα ξαναμπώ από Δευτέρα». Μετά μπορεί να γίνει «από τον επόμενο μήνα» και, χωρίς να το καταλάβουμε, αυτό που ξεκίνησε με πολύ συγκεκριμένο στόχο μένει πάλι πίσω. Το παράξενο είναι ότι συνήθως δεν σταματάμε επειδή ξαφνικά πιστεύουμε ότι η άσκηση δεν μας κάνει καλό. Το γνωρίζουμε. Ούτε επειδή δεν θέλουμε πραγματικά να είμαστε πιο δραστήριοι. Συχνά το πρόβλημα είναι πολύ πιο απλό: έχουμε δημιουργήσει μια εκδοχή της συνέπειας που λειτουργεί μόνο όταν η ζωή συνεργάζεται μαζί μας. Και η ζωή, αργά ή γρήγορα, σταματά να συνεργάζεται. Το πρόβλημα με το τέλειο πρόγραμμα Υπάρχει κάτι πολύ ελκυστικό σε ένα καινούργιο πρόγραμμα. Είναι καθαρό, οργανωμένο και μας δίνει την αίσθηση ότι αυτή τη φορά έχουμε βρει τον τρόπο. Τρεις ή τέσσερις προπονήσεις την εβδομάδα, συγκεκριμένες ημέρες, συγκεκριμένες ώρες, ίσως περισσότερα βήματα, καλύτερος ύπνος και λίγη περισσότερη προσοχή στη διατροφή. Όλα αυτά μπορούν φυσικά να βοηθήσουν. Το πρόβλημα ξεκινά όταν το πρόγραμμα αφήνει τόσο λίγο χώρο για την πραγματικότητα ώστε η παραμικρή αλλαγή να μοιάζει με αποτυχία. Γιατί η πραγματική ζωή δεν έχει σταθερή διάρκεια και ένταση κάθε εβδομάδα. Υπάρχουν περίοδοι που έχουμε περισσότερο χρόνο και άλλες που η δουλειά καταλαμβάνει σχεδόν όλη την ημέρα. Υπάρχουν ταξίδια, οικογενειακές υποχρεώσεις, διακοπές, βραδινές έξοδοι, μέρες που κοιμηθήκαμε λίγο και μέρες που απλώς δεν έχουμε την ίδια ενέργεια. Αν η συνέπεια στην άσκηση προϋποθέτει ότι τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί, τότε δεν έχουμε δημιουργήσει μια συνήθεια που μπορεί να αντέξει στον χρόνο. Έχουμε δημιουργήσει ένα ιδανικό σενάριο. Και τα ιδανικά σενάρια είναι εύκολο να ακολουθηθούν όσο όλα πηγαίνουν καλά. Το πραγματικό τεστ ξεκινά όταν δεν πηγαίνουν. Ίσως γι' αυτό η συνέπεια χρειάζεται λιγότερη τελειότητα και περισσότερη ευελιξία. Όχι με την έννοια ότι κάθε φορά που δεν έχουμε διάθεση πρέπει να εγκαταλείπουμε το πρόγραμμα, αλλά με την έννοια ότι το πρόγραμμα πρέπει να μπορεί να προσαρμοστεί στη ζωή και όχι η ζωή να χρειάζεται να λειτουργεί συνεχώς γύρω από αυτό. Μια εβδομάδα με δύο προπονήσεις αντί για τέσσερις δεν ακυρώνει τις προηγούμενες. Μια περίοδος με μικρότερη ένταση δεν σημαίνει ότι σταματήσαμε να είμαστε δραστήριοι. Και μια ημέρα ξεκούρασης δεν είναι απαραίτητα κάτι που πρέπει να «αναπληρώσουμε» την επόμενη. Μία χαμένη προπόνηση δεν είναι χαμένη εβδομάδα Το πιο ενδιαφέρον με μια χαμένη προπόνηση είναι ότι η ίδια συνήθως δεν αποτελεί μεγάλο πρόβλημα. Αυτό που ακολουθεί μπορεί να γίνει. Αν έχουμε αποφασίσει ότι θα γυμναστούμε τέσσερις φορές και τελικά κάνουμε τρεις, πρακτικά έχουμε χάσει μία ώρα από μια ολόκληρη εβδομάδα. Στο μυαλό μας όμως μπορεί να μετατραπεί πολύ γρήγορα σε κάτι μεγαλύτερο: «Δεν τήρησα το πρόγραμμα». Από εκεί μέχρι το «αυτή η εβδομάδα χάλασε» η απόσταση είναι μικρή. Και όταν μια εβδομάδα θεωρηθεί χαμένη, είναι πολύ πιο εύκολο να αφήσουμε και τις υπόλοιπες ημέρες να περάσουν περιμένοντας την επόμενη καθαρή αρχή. Αυτό το all-or-nothing μοτίβο εμφανίζεται συχνά επειδή έχουμε συνδέσει τη συνέπεια με μια αδιάκοπη σειρά επιτυχιών. Στην πράξη όμως, ένας άνθρωπος που παραμένει δραστήριος για χρόνια σχεδόν σίγουρα έχει χάσει εκατοντάδες προπονήσεις στην πορεία. Έχει αρρωστήσει, έχει ταξιδέψει, έχει κουραστεί, έχει αλλάξει πρόγραμμα, έχει περάσει εβδομάδες που δεν είχε χρόνο και πιθανότατα περιόδους που απλώς δεν είχε ιδιαίτερη διάθεση. Η διαφορά δεν βρίσκεται στο ότι δεν σταμάτησε ποτέ. Βρίσκεται στο ότι οι διακοπές δεν απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία από όσο πραγματικά είχαν. Μία χαμένη Τετάρτη παρέμεινε μία χαμένη Τετάρτη. Δεν έγινε λόγος να εγκαταλειφθεί ολόκληρος ο μήνας. Κάπου εδώ αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε να σκεφτούμε την πρόοδο. Η φυσική κατάσταση μπορεί να χτίσει αυτοπεποίθηση και να μας κάνει περισσότερο πρόθυμους να δοκιμάσουμε νέα πράγματα, αλλά δεν χρειάζεται αυτή η αυτοπεποίθηση να εξαρτάται από ένα αψεγάδιαστο ημερολόγιο προπονήσεων. Μερικές φορές μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση είναι να ξέρεις ότι ακόμη κι αν βγεις για λίγο από τον ρυθμό σου, μπορείς να ξαναμπείς χωρίς να χρειάζεται να ξεκινήσεις «από την αρχή». Το κίνητρο είναι χρήσιμο, αλλά δεν είναι πάντα εκεί Στην αρχή μιας καινούργιας προσπάθειας το κίνητρο κάνει πολλά πράγματα εύκολα. Έχουμε έναν λόγο που ξεκινήσαμε, βλέπουμε κάτι καινούργιο να συμβαίνει και υπάρχει η ευχαρίστηση της αλλαγής. Το δύσκολο είναι ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε να αισθανόμαστε έτσι κάθε Τρίτη στις επτά το απόγευμα για τα επόμενα δέκα χρόνια. Θα υπάρξουν ημέρες που η προπόνηση θα είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε να κάνουμε και άλλες που θα χρειαστεί λίγη πειθαρχία μόνο και μόνο για να ξεκινήσουμε. Θα υπάρξουν όμως και ημέρες που αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά είναι να επιβραδύνουμε. Η αποκατάσταση είναι εξίσου σημαντική με την προπόνηση, και η ικανότητα να ξεχωρίζουμε την απλή έλλειψη διάθεσης από την πραγματική ανάγκη για ξεκούραση είναι κάτι που συνήθως μαθαίνουμε στην πορεία. Αυτός είναι και ένας λόγος που το κίνητρο από μόνο του δεν είναι ιδιαίτερα σταθερό θεμέλιο για μια μακροχρόνια σχέση με την άσκηση. Αν περιμένουμε να θέλουμε πάντα να προπονηθούμε, θα υπάρχουν πολλές ημέρες που δεν θα συμβεί. Από την άλλη, αν μετατρέψουμε την πειθαρχία σε μια απαίτηση να αγνοούμε συνεχώς το πώς αισθανόμαστε, το αποτέλεσμα δεν είναι απαραίτητα καλύτερο. Η ισορροπία βρίσκεται κάπου ανάμεσα. Να υπάρχουν κάποιες συνήθειες που μας βοηθούν να ξεκινήσουμε χωρίς καθημερινή διαπραγμάτευση, αλλά και αρκετή ευελιξία ώστε να μπορούμε να προσαρμοστούμε όταν η ζωή αλλάζει. Η συνέπεια δεν χρειάζεται να μοιάζει με στρατιωτικό πρόγραμμα. Χρειάζεται να είναι αρκετά σταθερή ώστε να μας κρατά σε κίνηση και αρκετά ευέλικτη ώστε να μη διαλύεται με την πρώτη δύσκολη εβδομάδα. Η συνέπεια αλλάζει μορφή μαζί με τη ζωή μας Ο τρόπος που μπορούμε να γυμναζόμαστε στα είκοσι δεν είναι απαραίτητα ο ίδιος στα τριάντα, στα σαράντα ή αργότερα. Όχι μόνο επειδή αλλάζει το σώμα, αλλά επειδή αλλάζει ολόκληρη η καθημερινότητα. Μπορεί κάποτε να υπήρχε χρόνος για δύο ώρες στο γυμναστήριο και μερικά χρόνια αργότερα να υπάρχουν παιδιά, περισσότερες επαγγελματικές υποχρεώσεις ή λιγότερη δυνατότητα να οργανώσουμε την ημέρα αποκλειστικά γύρω από εμάς. Μπορεί να αλλάξει η πόλη όπου ζούμε, η δουλειά, οι άνθρωποι γύρω μας ή απλώς τα πράγματα που μας αρέσει να κάνουμε. Αν προσπαθούμε να κρατήσουμε για πάντα την ίδια ακριβώς fitness routine, κάποια στιγμή υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πάψει να ταιριάζει στη ζωή που πραγματικά έχουμε. Η συνέπεια λοιπόν δεν είναι απαραίτητα να επαναλαμβάνεις για χρόνια το ίδιο πρόγραμμα. Μπορεί να σημαίνει ότι συνεχίζεις να βρίσκεις χώρο για κίνηση, ακόμη κι όταν ο τρόπος αλλάζει. Υπάρχουν περίοδοι με περισσότερη προπόνηση και περίοδοι με περισσότερη ξεκούραση. Μπορεί για κάποιο διάστημα να σε ενδιαφέρει περισσότερο το τρέξιμο και αργότερα η ενδυνάμωση. Μια δύσκολη περίοδος μπορεί να αφήνει χώρο μόνο για περπάτημα ή μικρότερες προπονήσεις. Η κίνηση μπορεί να χωρέσει ακόμη και σε μια δύσκολη μέρα χωρίς να χρειάζεται να έχει πάντα την ίδια ένταση ή διάρκεια. Αν ο στόχος είναι μια δραστήρια ζωή και όχι απλώς ένα καλό δίμηνο, αυτή η δυνατότητα προσαρμογής δεν είναι συμβιβασμός. Είναι μέρος της συνέπειας. Δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να παραμένεις ενεργός Ίσως ένα από τα πράγματα που κάνουν τη συστηματική άσκηση δυσκολότερη είναι η ιδέα ότι πρέπει να βρούμε «το δικό μας πράγμα» και μετά να το κάνουμε για πάντα. Το γυμναστήριο λειτουργεί εξαιρετικά για πολλούς ανθρώπους, αλλά δεν είναι η μοναδική μορφή κίνησης. Το ίδιο ισχύει για το τρέξιμο, τη yoga, το pilates, την ποδηλασία ή οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα. Μπορεί να αγαπάς κάτι για χρόνια και κάποια στιγμή να το βαρεθείς. Μπορεί να ανακαλύψεις ότι προτιμάς να προπονείσαι έξω. Μπορεί ένα hiking το Σαββατοκύριακο να σου δίνει περισσότερη διάθεση να κινηθείς από μια ακόμη ώρα μέσα σε έναν κλειστό χώρο. Ή μπορεί απλώς να θέλεις ποικιλία. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει κάθε εβδομάδα να κυνηγάμε μια καινούργια εμπειρία. Σημαίνει ότι όσο περισσότερες μορφές κίνησης γνωρίζουμε, τόσο λιγότερο εξαρτάται μια δραστήρια ζωή από μία συγκεκριμένη συνήθεια. Μια εβδομάδα μπορεί να έχει strength training και περπάτημα, η επόμενη ένα μάθημα yoga και μια βόλτα με ποδήλατο, ενώ ένα Σαββατοκύριακο μπορεί να καταλήξει σε μια outdoor δραστηριότητα που δεν είχαμε δοκιμάσει ποτέ. Δεν χρειάζεται όλα να μετράνε προς τον ίδιο στόχο. Το ίδιο το γεγονός ότι παραμένουμε περίεργοι για το τι άλλο μπορούμε να κάνουμε μπορεί να κρατήσει την κίνηση ενδιαφέρουσα για πολύ περισσότερο. Αυτή είναι και η λογική πίσω από το InAction. Όχι να υπάρχει μία απάντηση στο πώς πρέπει να παραμένεις ενεργός, αλλά να μπορείς να ανακαλύψεις διαφορετικούς τρόπους να παραμένεις ενεργός ανάλογα με το τι σου αρέσει, πού βρίσκεσαι και τι θέλεις να δοκιμάσεις. Fitness, wellness και outdoor εμπειρίες μπορούν να ανήκουν στην ίδια ζωή χωρίς η μία να χρειάζεται να αντικαταστήσει την άλλη. Το σημαντικότερο skill μπορεί να είναι η επιστροφή Αν προσπαθήσεις να παραμένεις ενεργός για αρκετά χρόνια, κάποια στιγμή θα σταματήσεις. Ίσως για λίγες ημέρες, ίσως για εβδομάδες και ίσως για περισσότερο. Θα υπάρξει μια περίοδος που η δουλειά θα προηγείται, ένα ταξίδι που θα χαλάσει το πρόγραμμα, διακοπές, μια αλλαγή στην καθημερινότητα ή απλώς μια φάση όπου η άσκηση θα πέσει χαμηλότερα στις προτεραιότητές σου. Το να πιστεύουμε ότι πραγματική συνέπεια σημαίνει πως αυτό δεν πρέπει να συμβεί ποτέ δημιουργεί έναν στόχο που ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματική ζωή. Πολύ πιο χρήσιμο είναι να μάθουμε τι κάνουμε όταν συμβεί. Και ίσως το πρώτο βήμα είναι να μη μετατρέπουμε την επιστροφή σε τελετουργία. Δεν χρειάζεται πάντα νέα Δευτέρα, νέος μήνας, καινούργιο πρόγραμμα, καινούργια παπούτσια ή μια υπόσχεση ότι «αυτή τη φορά θα το πάρω σοβαρά». Μπορεί να είναι απλώς ένα περπάτημα σήμερα. Μια προπόνηση αύριο. Μια ώρα με το ποδήλατο το Σαββατοκύριακο. Η επιστροφή δεν χρειάζεται να είναι εντυπωσιακή για να είναι επιστροφή. Και ίσως εκεί βρίσκεται μια πιο χρήσιμη έννοια της συνέπειας στην άσκηση. Όχι στο να δημιουργήσεις μια τέλεια αλυσίδα ημερών που δεν θα σπάσει ποτέ, αλλά στο να μην αφήνεις κάθε διακοπή να μετατρέπεται σε τέλος. Δεν χρειάζεται να είσαι ο άνθρωπος που δεν έχασε ποτέ προπόνηση. Αρκεί να γίνεις ο άνθρωπος που δεν αφήνει μία χαμένη προπόνηση, μια δύσκολη εβδομάδα ή μια περίοδο εκτός ρυθμού να γίνει λόγος για να σταματήσει εντελώς. Γιατί σε μια πραγματικά ενεργή ζωή θα υπάρξουν παύσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι να ξέρεις ότι μπορείς να επιστρέψεις. Less Scroll. More Life.
Fitness 07 Sep 2026

Why staying consistent with exercise is so difficult and why you do not need to be perfect

“I’ll start on Monday.” It is probably one of the most common promises we make to ourselves when we decide to bring exercise back into our lives. And usually, the beginning goes well. We have a plan, we are motivated, we know which days we are going to train and, for the first couple of weeks at least, everything seems to work. Then a Wednesday comes along when work finishes later than expected. One workout is missed. By Friday, we are tired and another one disappears. The weekend passes, and somehow a week that simply did not go according to plan begins to feel as though the whole effort has fallen apart. “I’ll get back into it on Monday.” That can easily become “next month”, and before we realise it, something that started with a very clear intention has slipped into the background again. The strange thing is that we rarely stop because we suddenly believe exercise is no longer good for us. We already know that it is. Nor is it necessarily because we no longer want to be active. Often, the problem is much simpler: we have created a version of consistency that only works when the rest of life cooperates. And sooner or later, life stops cooperating.

The problem with the perfect routine

There is something appealing about a new routine. It is clean, organised and gives us the feeling that this time we have finally figured things out. Three or four workouts a week, specific days, specific times, perhaps more steps, better sleep and a little more attention to what we eat. All of these things can be useful. The problem begins when the routine leaves so little room for real life that the smallest disruption starts to feel like failure. Real life does not arrive with the same schedule and intensity every week. There are periods when we have more time and others when work takes over almost the entire day. There are trips, family responsibilities, holidays, late nights, days when we have barely slept and days when we simply do not have the same amount of energy. If exercise consistency depends on none of these things ever happening, then we have not built a habit that can survive over time. We have built an ideal scenario. And ideal scenarios are easy to follow while everything is going well. The real test begins when it is not.

Perhaps that is why consistency needs less perfection and more flexibility. Not in the sense that every time we do not feel like exercising we should abandon the plan, but in the sense that the plan needs to adapt to life rather than requiring life to constantly organise itself around it. A week with two workouts instead of four does not erase the weeks that came before it. A period of lower intensity does not mean we have stopped being active. And a rest day is not necessarily something that needs to be “made up for” the following morning.

One missed workout is not a missed week

The interesting thing about missing a workout is that the missed session itself is rarely a serious problem. What happens afterwards can be. If we planned to train four times and managed three, in practical terms we have missed perhaps an hour out of an entire week. In our minds, however, that can quickly become something much bigger: “I did not stick to the plan.” From there, it is a short distance to “this week is ruined”. And once we decide that a week is already lost, it becomes much easier to let the remaining days pass while waiting for the next clean beginning.

This all-or-nothing pattern often appears because we have connected consistency with an uninterrupted series of successes. In reality, someone who has stayed active for years has almost certainly missed hundreds of workouts along the way. They have been ill, travelled, felt exhausted, changed routines, gone through weeks with almost no free time and probably experienced periods when exercise simply was not high on the priority list. The difference is not that they never stopped. It is that those interruptions were not allowed to become more important than they really were. A missed Wednesday remained a missed Wednesday. It did not become a reason to abandon the entire month.

This also changes the way we can think about progress. Fitness can build confidence and make us more willing to try new things, but that confidence does not have to depend on a flawless training calendar. Sometimes confidence means knowing that even when you lose your rhythm for a while, you can find it again without having to declare that you are “starting from zero”.

Motivation is useful, but it will not always be there

At the beginning of something new, motivation makes a lot of things easier. We remember why we started, change feels exciting and there is satisfaction in seeing a new routine take shape. The difficult part is that we cannot expect to feel that way every Tuesday at seven in the evening for the next ten years. There will be days when training is exactly what we want to do and others when it takes a little discipline just to begin. There will also be days when what we genuinely need is to slow down. Recovery matters just as much as training, and learning to distinguish between simply not feeling like exercising and actually needing rest is something that usually comes with experience.

That is also why motivation alone is not a particularly reliable foundation for a long-term relationship with exercise. If we wait until we always feel like training, there will be plenty of days when it does not happen. On the other hand, turning discipline into a demand to constantly ignore how we feel is not necessarily any better. The balance sits somewhere between the two. It helps to have habits that allow us to start without negotiating with ourselves every day, but also enough flexibility to adapt when life changes. Consistency does not have to look like a military schedule. It needs to be stable enough to keep us moving and flexible enough not to collapse during the first difficult week.

Consistency changes as our lives change

The way we can exercise in our twenties may not be the same in our thirties, forties or later. Not simply because our bodies change, but because our entire lives change around them. There may once have been time for two hours at the gym, while a few years later there are children, greater responsibilities at work or simply less freedom to organise the day entirely around ourselves. We may change cities, jobs, relationships or just the things we enjoy doing. If we try to hold on to exactly the same fitness routine forever, there is a good chance that at some point it will stop fitting the life we actually have.

Consistency, then, does not necessarily mean repeating the same programme for years. It can mean continuing to make room for movement even as the way we move changes. There are periods with more training and periods with more recovery. For a while, running may be what interests us most, and later it might be strength training. A demanding period of life may leave room only for walking or shorter workouts. Movement can still fit into a difficult day without always having the same intensity or duration. If the goal is an active life rather than simply a successful couple of months, this ability to adapt is not a compromise. It is part of consistency itself.

Exercise and stress: how movement can help | InAction

There is more than one way to stay active

Perhaps one of the things that makes regular exercise harder is the idea that we have to find “our thing” and then keep doing it forever. The gym works extremely well for many people, but it is not the only form of movement. The same is true of running, yoga, Pilates, cycling or any other activity. You might love something for years and eventually become bored with it. You may discover that you prefer training outdoors. A weekend hike might make you more excited about moving than another hour inside a gym. Or perhaps you simply enjoy variety.

That does not mean we need to chase a new experience every week. It means that the more forms of movement we know, the less an active life depends on one specific habit. One week might include strength training and walking, the next a yoga class and a bike ride, while a weekend could lead to an outdoor activity you have never tried before. Not everything has to count towards the same goal. Simply remaining curious about what else you can do can keep movement interesting for much longer.

That is also part of the thinking behind InAction. There does not need to be one answer to how you should stay active. Instead, you can discover different ways to stay active depending on what you enjoy, where you are and what you feel like trying. Fitness, wellness and outdoor experiences can all belong in the same life without one having to replace the others.

The most important skill may be learning to return

If you try to stay active for enough years, at some point you will stop. Perhaps for a few days, perhaps for weeks and perhaps for longer. There will be a period when work comes first, a trip disrupts the routine, holidays arrive, everyday life changes or exercise simply moves further down your list of priorities. Believing that true exercise consistency means this should never happen creates a standard that has very little to do with real life.

It is much more useful to learn what to do when it does happen. And perhaps the first step is not turning the return into a ceremony. You do not always need a new Monday, a new month, a new programme, new trainers or another promise that “this time I am taking it seriously”. It can simply be a walk today. A workout tomorrow. An hour on the bike at the weekend. Returning does not have to be impressive for it to count as returning.

Perhaps that is a more useful way to understand exercise consistency. Not as building a perfect chain of days that can never be broken, but as refusing to let every interruption become an ending. You do not need to be the person who never missed a workout. You only need to become the person who does not allow one missed session, one difficult week or a period out of rhythm to become a reason to stop completely.

Because in a genuinely active life, there will be pauses. What matters is knowing that you can come back.

Less Scroll. More Life.

Inaction – Discover fitness and outdoor experiences near you and book activities in seconds.